Damien Rice – 9 #944

Het clichematige moeilijke 2e album. 3 jaar na het ijzersterke debuut 'O' komt de Ierse singer-songwriter met '9'. Met het mooie '9 Crimes' gaat Rice door waar hij gebleven is, sobere nummers en de adembenemende samenzang met engeltje Lisa Hannigan. 'The Animals are gone' is een indrukwekkend liefdeslied.

"i love your depression and i love your double chin
i love most everything you bring to this offering
i know that i've left you
in places of despair
i know that i love you
so please throw down your hair"

Op het sterke 'Elephants' gilt Rice uit hoe geil hij de laatste tijd wel niet is en opgekropte woede komt eruit in 'Rootless Tree'. Op MTV zou het nummer door de vele piepjes als een slechte R&B-track klinken.

Op 'Dogs' (wat heeft hij toch met dieren) mag Lisa nog wat meedoen, helaas krijgt ze die vrijheid op '9' veel te weinig. Met 'Me, My Yoke and I' probeert Rice eens wat anders. Een ietwat absurd rocknummer, het breekt '9' wel even maar het is zeker niet mijn favoriete nummer. De kracht van '9' ligt toch met name in het begin van het album, een prima opvolger van 'O' maar het niveau ligt toch in het algemeen een stuk lager en Hannigan had van mij wel wat nadrukkelijker aanwezig mogen zijn. Waar de titel 9 vandaan komt weet ik niet, het album bevat 10 nummers en ik laat me er niet door beinvloeden. Een dikke 7 krijgt Rice voor '9'. Wellicht was het een 8 geworden als hij het album niet zo irritant had laten aflopen. Wat is het nut?

Damien Rice  DamienRice9200621530_f
9
2006
#944
10 nrs
67:41 min
7/10

 

 

 

14 August 2011
By on 09:11
The Killers – Sawdust #1541

Verzamelaar van B-kantjes, covers en remixen. Even wat extra geld cashen, al bevat Sawdust best materiaal dat interessant is zoals de ijzersterke opener Tranquilize, met medewerking van niemand minder dan Lou Reed. Uiteraard waart de jaren 80-geest nog steeds rond, Springsteen en U2 blijven belangrijke inspiratiebronnen voor de band uit Vegas. En ook op Sawdust winnen ze geen originaliteitsprijs, echter de kunst van aanstekelijke nummers maken beheerst Flowers als geen ander. Typisch is dat voor de soundtrack van Control, Anton Corbijn een cover Joy Divisions 'Shadowplay' van The Killers koos. Generatiegenoten als Editors en Interpol lijken meer voor de hand liggend. Nummers als 'All the pretty faces' en 'Sweet Talk' bergen het kenmerkende pompeuze Killers-geluid maar het is ook duidelijk dat het restmateriaal betreft. 'Leave the Bourbon the Shelf' heeft een lekkere groove en had best op Hot Fuss kunnen staan. Verder nog wat meer oninteressant rest-materiaal, een nummer voor Spiderman 3, het prima 'Move Away' en wat nieuwe versies van succes-nummers. Het heerlijke 'Glamourous Indie Rock & Roll' maar daar kun je net zo goed het origineel van hun debuutalbum opzetten. De Abbey Road-versie van Sam's Town is erg mooi, toch al een favoriete Killers-nummer van mij want zingen kan Brandon Flowers zeker. Ook in de Abbey Road-studies opgenomen is een (foute) versie van 'Romeo & Juliet' (inderdaad van Dire Straits). Het lijkt een parodie, maar of het zo bedoeld is… best grappig wel. Afsluiter is een 10-minuten durende versie van 'mr. Brightside'. Prima nummer maar dit gaat me wat te ver. Al met al een typisch rest-album met leuke en minder leuke nummers.

The Killers TheKillersSawdust200734900_f
Sawdust
2007
#1541
18 nrs
75:20 min
5/10

 

 

 

12 August 2011
By on 12:10
Manic Street Preachers – Everything Must Go #73

Het eerste album na de mysterieuze verdwijning van gitarist Richey James. Gezien de omstandigheden, James was de belangrijkste songwriter van de band uit Wales, een wonder dat er een album van dit niveau is neergezet. 5 nummers bevatten nog teksten van James, zo ook die van het sterke, typische MSP-nummer, ‘Elvis Impersonator: Blackpool Pier’. ‘A Design for Life’ mag als een klassieker beschouwd worden, de prachtige stem van Bradfield bezorgt onherroepelijk kippenvel en de compositie is zeer kenmerkend voor deze uiterst sympathiek groep. Het eerste nummer geschreven door bassist Wire, je kunt slechter beginnen… ‘Kevin Carter’ was een Zuid-Afrikaanse fotograaf die zelfmoord pleegde na het winnen van de Pulitzer-prijs, de heren schreven dit prachtige eerbetoon. De mooi gevonden palindroom Enola/Alone is het 4e nummer, Enola Gay was de naam van het vliegtuig die de atoombom dropte op Hiroshima. De titeltrack van dit 4e album kan niets anders zijn dan een nummer over de Preachers, en in het bijzonder over James, zelf. “Escape from our history…I look to the future it makes me cry”. Prachtig nummer.

Ook prachtig is het door een harp aangedreven nummer ‘Small Black Flowers That Grow In The Sky’ over dieren die gevangen leven in dierentuinen. “wanna get out, in here you’re bred dead quick”. Wellicht gaat het nummer ook wel over James zelf, we zullen het waarschijnlijk nooit weten maar het nummer blijft aandoenlijk. MSP zijn meesters in het verzinnen van vraagteken-oproepende songtitels (‘The Girl Who Wanted to Be God’). ‘Australia’ is wat dat betreft wat duidelijker, zanger Bradfield vertrok naar Australixeb na de verdwijning van James om aan alcoholisme te ontsnappen. Het nummer lijkt te gaan over ontsnappen aan ellende in het algemeen. ‘Interiors (song For Willem De Kooning)’ is een mooi eerbetoon aan de Nederlandse schilder en de prachtige afsluiter ‘No Surface, all Feeling’ gaat volgens Wire over hoe vrienden uit elkaar groeien wanneer ze gezinnen starten, het zou zo maar ook (onbewust) kunnen gaan over zijn vriendschap met James. In ieder geval heeft de kwaliteit van de muziek niet geleden onder de tragische verdwijning van Richey James.

Manic Street Preachers ManicStreetPreachersEvery3672_f
Everything Must Go
1996
#73
12 nrs
45:16 min
9/10

 


By on 09:02
Ryan Adams – Follow the Lights #936

Tussendoortjes zijn vaak slecht voor je, maar soms zijn ze ook wel erg lekker. Dit smakelijk hapje van Ryan 'God' Adams werd uit gebracht na 'Easy Tiger' en bevalt 7 tracks. De in Europa uitgebracht versie, onder de naam 'Everybody Knows', bevat overigens nog een nummer extra. Het album bevat 3 heropnames en 4 'nieuwe' tracks allen in de mellow stijl van 'Easy Tiger' en uiteraard opgenomen met zijn band the Cardinals. Opener 'Follow The Lights' is erg prettig, lieve melodie en Adams zingt op zijn best. 'My Love For You Is Real' vind ik persoonlijk wat minder maar is is geheel in de stijl van de EP. 'Blue Hotel' was geschreven voor Willie Nelsons 'Songbird', een album geproduceerd door Ryan Adams en waarbij The Cardinals Nelsons begeleidings band wass. Deze versie geniet net mijn voorkeur. 'Down in a Hole' is een bloedstollend mooi nummer van Alice in Chains. Adams durft het aan dit te coveren en brengt het nummer tot bijna dezelfde hoogte als wijlen Layne Staley. Door merg en been. De Cardinals versie van 'This is it' geeft het 'Rock n Roll' nummer een totaal andere vibe, maar zowel deze, als de akoestische en de rockende originele versie staan als een huis. Een prima vorm van Recycling! 'If I Am A Stranger' stond eerder op 'Cold Roses'. Deze versie is een tikkeltje langzamer, het akoestische gitaarwerk en de prachtige stem van Adams zijn een mooi geheel, The Cardinals worden even naar de achtergrond verwezen, maar zijn nog wel subtiel aanwezig. Sluiter 'Dear John' (oorspronkelijk op Jacksonville City Nights' is deze keer zonder de mooie stem van Norah Jones maar het blijft een prima nummer. Heerlijk tussendoortje van deze Masterchef!

RyanAdamsFollowTheLights21187_f

Ryan Adams
Follow The Lights
2007
#936
7 nrs
31:10 min
8/10

4 April 2011
By on 19:02
Pixies – Surfer Rosa & Come on Pilgrim #79

2 Albums op 1 cd. Normaal ben ik er geen voorstander van, maar hoe meer van Pixies, hoe beter. Hun debuut en ik was in 1988 meteen verkocht. xc9xe9n van mijn allereerste eigen muziekliefdes. Korte puntige ongepolijste nummers wat soms resulteert in op het eerste oor herrie, zoals 'Something Against You'. Maar als je dit album net zo vaak gehoord hebt als ik, went dat en is ook dit een heerlijk nummer. Opener 'Bone Machine' hakt er meteen lekker in met de drums en het kenmerkende basgeluid van Kim Deal (hier wordt ze nog vermeld als mrs. John Murphy). De schreeuwerige stem van Frank Black, de achtergrondzang van Deal en het gitaarwerk van Joey Santiago maken het een typisch Pixies-nummer. Briljant. 'Break My Body' is al net zo fijn en op 'Broken Face' wordt het tempo lekker opgevoerd. 'Gigantic' komt van de hand van mevrouw Deal. Subliem nummer over een interraciale relatie dat indertijd een enorme hit was in de alternatieve muziekscene (Wat Frank Black overigens niet zo kon waarderen, het enige nummer geschreven door Deal namelijk). Het staat 23 jaar later nog steeds recht overeind.

"His teeth as white as snow
What a gas it was to see him"

'River Euphrates' is ook weer een typisch nummer met feexebn-magie. Simpel, maar oh zo onweerstaanbaar. Na een paar keer luisteren, krijg je het niet uit je hoofd en moet je gewoon meegillen. 'Where Is My Mind' is de hemel, veel mooier dan dit zal een nummer niet worden en het werd geniaal gebruikt aan het eind van de meesterlijke film 'Fight Club'. 'Cactus' over een man in de gevangenis die zijn vrouw mist is misschien wel een van de gevoeligste Pixies-nummers

"I miss your kissin' and I miss your head
And a letter in your writing doesn't mean you're not dead
Run outside in the desert heat
Make your dress all wet and send it to me"

'Tonny's Theme' en 'Oh My Golly!' zijn kort, krachtig maar net zo onweerstaanbaar. 'You Fuckin' Die' is met 45 seconde het kortste nummer, nou meer monoloog, en lijkt me niet echt een liefdesverklaring aan Kim Deal. Hierna 'Vamos', met dik 4 minuten ongekend lang voor Pixies. Maar wat een geweldige minuten, Spaans en Engels door elkaar, opzwepende drums, ongenuanceerd gitaarwerk. Gewoon geniaal dus. 'I'm amazed' en het 'Brick is Red' sluiten Surfer Rosa heerlijk af. Tijd voor de EP 'Come on Pilgrim' die er dus op cd achtergeplakt is. Gelukkig zijn ze zo slim geweest om de albumhoes van 'Surfer Rosa' op voorkant te zetten… Je merkt wel meteen een verschil, andere producer ook. 'Opener' heeft een Tarantino-achtige feel, gevolgd door een andere versie van 'Vamos'. Nog meer Spaans op het 'Isla de Encanta' oh oh oh wat lekker! 'Ed is Dead' lijkt me een mooie keuze voor een begrafenis als je Ed heet en 'the Holiday Song' is minder vrolijk dan de titel doet vermoeden want gaat net als het aanstekelijke 'Nimrod's Son' over incest.

"He took his sister from his head
And then painted her on the sheets
And then rolled her up in grass and trees
And they kissed 'till they were dead"

"One night upon my motorcycle through the desert spead
And smashed my body so that all my friends thought I was dead
My sister held me close and whispered to my bleeding head
"You are the son of a mother fucker"

'I've been tired' is te grappig

I said, "I want to be a singer like Lou Reed." 
"I like Lou Reed," she said, sticking her tongue in my ear. 
"Let's go, let's sit, let's talk, politics goes so good with beer. 
"And while we're at it, baby, why don't you tell me one of your 
biggest fears?" 
I said, "Losing my penis to a whore with disease." 
"Just kidding," I said. "Losing my life to a whore with disease." 
She said, "Excuse me, please?" 
I said, "Losing my life to a horrible disease." 
She said, "Please." 

'Levitate Me' mag dit meesterwerk afsluiten en voor het geval dat er leven na de dood is, herbij het verzoek om de cd in mijn kist te leggen. (Excuses voor de superlatieven)

Pixies PixiesSurferRosaComeon949_f
Surfer Rosa & Come on Pilgrim
1988
#79
22 nrs
53:49 min
10/10

19 March 2011
By on 08:38
Rolling Stone Cover Album – Various #1221

Album een keer voor een paar cent gekocht op Ebay, zal ooit gratis bij Rolling Stone Magazine gezeten hebben. Leuke artiesten die nummers coveren. Mits goed gedaan ben ik daar dol op.

Red Hot Chili Peppers met Stevie Wonder's 'Higher Ground' is overbekend en een voorbeeld hoe een goede cover moet zijn. Behoorlijk anders (in dit geval een stuk steviger dan) dan het origineel. 

Meer in de categorie leuk is de live-versie van the Rolling Stones van het nummer 'Like a Rolling Stone' van Bob Dylan. Geen geniale versie, maar ze moesten het natuurlijk een keer doen.

Zeer zeker origineel is de soulvolle versie van 'Fell in a love with a boy'. Oorspronkelijk een stukje ruiger door White Stripes. Wel een beetje jammer dat Joss de tekst heeft veranderd. Jack White werd verliefd op een meisje namelijk.

David Bowie doet the Who in 'I Can't Explain'. Niet erg bijzonder, geef mij in dit geval the Who maar.

Beck wordt gecoverd door KT Tunstall, nummer heet 'The Golden Age'. Het origineel kan ik niet voor de geest halen, maar dit is een wat saai nummer in deze versie, hoewel de stem van KT altijd fijn is.

The Beatles coveren heeft vrijwel iederen al eens gedaan. Gomez doet 'Getting Better' niet erg origineel, maar het klinkt lekker. Fijne stem en het nummer blijft prima.

Lenny Kravitzs versie van American Woman was het behoorlijke hit. Origineel is van The Guess Who. Ach best leuk toch.

Joe Cocker heeft 'With A Little Help From My Friends' (uiteraard van the Beatles) helemaal eigen gemaakt. Nu ben ik geen Cocker-liefhebber maar dit is het voorbeeld hoe een cover gedaan moet worden.

De reden dat ik deze cd gekocht heb is Ben Harper die Indifference zingt. Origineel van zijn vrienden van Pearl Jam. En dit is een van de bloedstollendste nummers ooit. Ik heb een versie waarbij Eddie en Ben het samenzingen en dat ik fantastisch. Dit is ook heel mooi, maar haalt het niet bij het duet. Maar wat een stem!

Laatste nummer is op papier in ieder geval gewaagd: The Vines coveren Ms. Jackson van Outkast. Cool idee, mooie versie.

Al met al best een leuk album al had ik graag wat meer gewaagde en minder bekende covers willen horen

Various Artists    Folder
Rolling Stone Cover Album 
2006
#1221
10 nrs
40:40 min
6/10

27 February 2011
By on 20:54
Bob Dylan – Another Side of Bob Dylan #949

De belangrijkste singer-songwriter ooit. Dat velen een zijn stem niet trekken, kan ik prima begrijpen. Ik ben het echter niet eens. Heb hem pas echt op latere leeftijd leren waarderen, maar wat een emotie zit er in zijn muziek. Een van zijn top-albums is zeker dit 4e album. Meer gevarieerd dan zijn voorgangers en het opent heerlijke met het bekende 'All I Really Want To Do'. 'Black Crow Blues' is het eerste nummer dat uitgebracht werd waarop Dylan piano speelt. Zouden de Black Crowes hun naam hieraan verleend hebben? Op 'Spanish Harlem Incident' is de poxebet Dylan hoorbaar. Hijzelf heeft geen idee waar het nummer over gaat, en ik ook niet. Maar teksten als "On the cliffs of your wildcat charms Ix92m riding I know Ix92m x92round you but I donx92t know where" zijn prachtig. 'Chimes of Freedom' vind ik een van Dylans mooiste. Vaak gecoverd (Springsteen, U2, The Byrds) zoals vele nummers van Dylan. Het cynisme druipt van 'I Shall Be Free, No. 10'. Dylan op zijn best en ook hier valt zijn stem helemaal op zijn plek.

"Now youx92re probably wondering by nowJust what this song is all about. Whatx92s probably got you baffled more is what this thing here is for. Itx92s nothingItx92s something I learned over in England"

Dylans romantische kant komt bovendrijven op 'For Ramona' Heerlijk melancholisch walsje. Ramona moet toch wel gevallen zijn voor teksten als

"I'd forever talk to you
But soon my words
They would turn into a meaningless ring
For deep in my heart
I know there is no help I can bring
Everything passes
Everything changes
Just do what you think you should do
And someday, maybe
Who knows, baby
I'll come and be cryin' to you."

Op 'Motorpsycho Nitemare' horen we Dylan de verhalenverteller en als je zo luistert via koptelefoon op deze mooie zaterdagnacht naar 'My Back Pages' vergeet je dat hij meer songwriter dan singer is. Prachtig…

"Ah, but I was so much older thenI'm younger than that now"

Het verdrietige maar oh zo mooie break-up song 'Ballad in Plain D' en het geweldige 'It Ain't Me Babe' (uiteraard later geweldig eigen gemaakt door Johnny Cash en June Carter') maken deze andere kant van Bob Dylan tot een must-have..

Bob Dylan   
Another Side of Bob Dylan BobDylanBobDylanAnother21670_b
1964
#949
11 nrs
50:44 min
9/10


26 February 2011
By on 23:35
Dog Eat Dog – All Boro Kings #77

Indertijd vond ik dit een geweldig album. Rap-metal of hoe je het ook wil noemen. Halverwege de jaren 90 een erg populair genre en Dog Eat Dog onderscheidde zich met de uiterst kenmerkende saxofoon, niet het meest voor de handliggende instrument in deze muziekstroming. Al jaren niet geluisterd, maar met de eerste klanken van "If These Are Good Times" (sax, bas en daarna gitaar en drum erbij) verschijnt er toch een kleine glimlach. Lekker aanstekelijk nummer, niet erg ingewikkeld maar toch licht onweerstaanbaar. Het overbekende "No Fronts" brengt het sentiment tot nog hogere hoogtes. Uitermate simpele raps en riffs, maar weer die saxofoon die blijft hangen in je hoofd. De titel "Pull My Finger" doet geeft mij voorhoofd een nog grotere frons dan normaal. Dog Eat Dog probeert Red Hot Chili Peppers na te doen? Het zeer matige poging dan. "Who's King" begint weer leuk met die sax, maar beetje eentonig begint het wel te worden. Op "Strip Song" moeten we allemaal de kleren uitdoen, maar ik voel me niet geroepen, al is het stripmelodietje best grappig gedaan. En de rest geloof ik wel, ondanks het mooie groene plastic hoesje, blijft deze cd fijn in de kast. Een paar punten voor de saxofoon

Dog Eat Dog   DogEatDogAllBoroKings1413_f
All Boro Kings
1994
#77
14 nrs
52:19 min
4/10

20 February 2011
By on 20:07
Feist – The Reminder #1028

Heerlijk album van de Canadese zangeres (Leslie) Feist. Prettige popmuziek met zeer verschillende invloeden. In het een mooie relaxte opener 'So Sorry' laat Feist de kracht van haar stem horen,  prachtig ingetogen met af en toe een pittige uithaal. Een zangeres naar mijn hart. Het poppy 'I Feel it All' is meer uptempo en wordt gekenmerkt door een ietwat irritant belletje. Het prachtige 'My Moon My Man' blijft rondpompen in je hoofd waarna Feist hoorbaar rennend wegrent en tot rust komt in het gevoelige 'The Park'. Via een plons in 'The Water' waar de stem van Feist gegarandeerd kippenvel bezorgt komen we uit in een aanstekelijke bewerking van Sealion Woman van Nina Simone, door Feist omgetoverd tot 'Sealion'. We zijn weer wakker. 'The Limit To Your Love' is nu veelvuldig te horen op de radio in de versie van James Blake, maar dit is net wat mooier. Het schijnbaar vrolijke 1234 (schijn bedriegt) werd gebruikt om de ipod aan de man te krijgen. Je zou er zo 1234 kopen. 'Brandy Alexander' is wat klefjes maar het kleverige 'Honey Honey' laat je niet los. Ook slotakkoord 'How My Heart Behaves' mag tot de topnummers genoemd worden. Een fijn duet met Eirik Glambek Bxf8e (ik moest even googelen).

Feist  FeistTheReminder200724135_f
The Reminder
2007
#1028
13 nrs
49:55 min
8/10

24 January 2011
By on 21:40
Norah Jones – Not Too Late #892

3e album van de dochter van Ravi Shankar. De eerste 2 albums waren wereldwijd een groot succes, maar gaven Norah Jones een wat braaf imago. Haar wonderschone stem gecombineerd met prettige arrangementen zonder scherpe randjes, is geliefd bij een groot publiek. Het lijkt erop dat ze met 'Not Too Late' voorzichtig wil breken met dit imago. Niet dat er ineens scheurende gitaren te horen zijn, maar de arrangementen zijn wat minder voor de hand liggend. Met mandoline en een prachtige trombone is 'Sinkin' Soon' een hoogtepunt waarop de country-feel van haar sideproject The Little Willies hoorbaar is. Maar het merendeel is toch de bekende folk-achtige soul die we gewend zijn van Jones. Mooi, sober maar de spanning wordt wat gemist. Ideaal als achtergrondmuziek en dat is deze keer niet negatief bedoeld. Positief is ook dat Jones voor het eerst alle nummers (mede) geschreven heeft, het zijn dan wel niet de meest ingenieuze teksten, maar het begin is er. Een van de mooiste nummers op 'Not Too Late' is toch zeker 'Broken' waarin een cello de hoofdrol speelt. Dit is de nodige afwisseling die verder ontbreekt. De piano klinkt prachtig samen met de stem van Norah Jones op 'My Dear Country' en diezelfde stem is engelachtig mooi op 'Rosie's Lullaby'. Conclusie: wederom een fijn album voor de zondagochtend, maar volgende keer toch wat meer variatie, Miss Jones. Je bent nog jong, dus het is nog niet te laat…

Norah Jones NorahJonesNotTooLate2020086_f
Not Too Late
2007
#892
13 nrs
45:22 min
7/10

10 January 2011
By on 21:37